ناگفته ها

فرار مغز ها!

mlvdz — Thu, 12 Nov 2009 20:30:47 GMT

همش تو فکرم که چطور میشه از این کشور رفت!؟

سفر به دزفول

mlvdz — Tue, 10 Nov 2009 09:10:18 GMT

از روزی که پروژه ام رو تحویل دادم ۱ ماه می گذره و همه نمره هام رد شده ، ولی نامردا هنوز کارای تصفیه حسابم رو انجام ندادن! میگن وقت نداریم برو ۱ ماه دیگه بیا. به خیال اینکه دیگه وقت تصفیه حساب شده رفتم دزفول ولی خانم با کمال خونسردی به من میگه " کی گفته بود بیای ؟ برو ۱ ماه دیگه بیا ، وقت ندارم! " . مسخرس،۶ ساعت راه کوبیدم و رفتم دزفول و خودم رو در معرض آنفولانزای نوع آ قرار دادم (آخه تو خوابگاه دانشگاه ۶ نفر آنفولانزا گرفتن!! ) و این طوری جواب گرفتم!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ ن : هر کس رو تو این دنیا می بینی یه عشق ( از نوع جنس مخالف ) واسه خودش در نظر گرفته ! و اونایی که دیر جنبیدین........

برنامه جمعه

mlvdz — Sun, 01 Nov 2009 09:47:09 GMT

برنامه جمعه هر هفته شده این:

خرید مرغ یا گوشت، آماده سازی های اولیه ، جمع شدن بچه ها و حرکت به سمت پارک ساحلی با پارس عسکر! ورق بازی از انواع مختلف! به سیخ کشیدن مرغا یا کبابا ، بلند کردن صدای سیستم ماشین ( انواع آهنگ ها نظیر لب کارون ، کنسرت امید و ... ) و انواع رقص ( هر کی رقص مخصوص خودش رو داره ) و نهایتا برگشت به خونه در حالیکه همه تو ماشین در حال داد زدن و ... هستیم و صدای ضبط رو آخره !!!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ ن : این هفته عروسی یکی از بچه ها بود. حسابی ترکوندیم. برنامه حرفای شر و ور ، واسه جمعه ردیف بود. ( حرف های ناب مخصوص ایرانی ها از نوع رقص ملت گرفته تا مستی بابای داماد تا جد و آباد خانواده عروس! )

خدا

mlvdz — Fri, 30 Oct 2009 09:10:18 GMT

همیشه یه حس مزخرف بهم می گه که وظیفه ام رو در مقابل دیگران خوب انجام نمی دم! زیاد فرق نمی کنه که کی باشه فقط میزان این حس متفاوته ! یه حس تانوانی. هیچ وقت نتونستم درک کنم که آدم ها با هم فرق دارن!

شب. شب ها وقتی می خوام بخوابم غمی بزرگ روی دلم رو می گیره ! بزرگ تر از اون چیزی که حتی خودم فکرش رو می کنم.

همه ی اون کاستی هایی که در طول روز و همه دوران زندگیم احساس کردم باهم در درونم شروع به غلیان می کنه و یکباره من رو از پا در میاره . هیچ گریزی نیست! فقط یه مسکن هست. نمی دونم کیه یا اینکه کجاست ولی اسمش رو می دونم که می گن خداست! شاید به خاطر اینکه به خودم القا می کنم که هیچ کاستی نداره و همه چی از دستش بر می یاد ، واسم می شه یه پناه . نه اینکه کار خاصی واسم انجام بده ، فقط کمکم می کنه بخوابم. فقط درد رو ساکت می کنه. برای یک شب.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ ن : هیشکی حس تنهایی انسان رو تو این دنیا پر نمی کنه. این یه قانونه!

خانه اندیمشک

mlvdz — Mon, 26 Oct 2009 22:21:18 GMT

ترم اول که بودم تازه شروع کرده بودم به نوشتن ، همونایی که اصطلاحا بهش میگن دست نوشته! همونایی که همش سوخت. یعنی سوزوندمش. انصافا خیلی فاز داد . شب تصمیم گرفتم و صبح زود پا شدم و دم در خونه دانشجویی مون ، تو اندیمشک ، سوزوندمش. پشیمون نیستم ولی نمی دونم کارم درست بوده یا نه! اون موقع ترم 4 بودم. ساکن اندیمشک! بعد از اون به خودم قول دادم که دیگه هرگز ننویسم!!! ولی همون ترم دوباره نوشتم. چند روز پیش داشتم جزوه هام رو نگاه می کردم دیدم پره از اون نوشته ها!

اندیمشک:

ترم 4 بودم. بعد از کلی در به دری بالاخره اومدم پیش بچه های همشهریم و باهاشون هم خونه شدم. خونه خیلی بزرگی بود. با 3 اتاق و یه پذیرایی بزرگ! حیاطش هم خیلی بزرگ بود. 7 نفر بودیم. من ( علی ) ، میثم ، مسعود ، رضا ، علی ، امیر حسین و امین . رضا و امیر حسین و امین ، سرباز بودن و پادگان معروف دوکوهه خدمت می کردن. خونه چسبیده بود به تالار گلها. یه پارک خوشکل هم جلوش بود. با اینکه معمولا سر و صدای تالار اذیت می کرد ولی همسایه بودن با تالار عروسی و دیدن تیکه میکه های باحال ( خوب معمولا خیلی هم آرایش می کردن و میومدن عروسی!!!) ارزش دردسراش رو داشت. واسه من که اون ترم درسام خیلی سنگین بود این کار به عنوان عاملی برای تجدید روحیه محسوب می شد.

وسایل خونه تکمیل بود ( البته از نوع دانشجوییش ! ) و با ماهواره ای که بچه ها اضافه کرده بودن زندگی خیلی حال می داد بهمون. یادم نمی ره که ماهواره رو روشن می کردم می ذاشتم کانال PMC ( این کاناله عشق منه ) و حسابی درس می خوندم! خیلی فاز می داد.

صبح های زود بچه ها می رفتن پادگان واسه همین تقریبا همیشه زود بیدار می شدم. صبح هایی که تو خونه با میثم تنها بودم (بچه ها معمولا خواب بودن) میثم زود منو بیدار می کرد و از نرگس سوال می پرسید. خودش می گفت 8 سال با نرگس دوست بوده بعد رابطشون بهم خورده! همیشه آمار نرگس رو از من می خواست ( الان هم می خواد!!!) چون نرگس دانشگاه ما بود و من همیشه می دیدمش . ولی میثم دانشگاه آزاد بود. وقتی در مورد نرگس صحبت می کرد احساس می کردم که ته دلش فکر می کنه که یه روز دوباره نرگس برمیگرده! ولی خوب می دونستم اون روز هیچ وقت نمیاد. می دونستم نرگس نامزد کرده و داره ازدواج می کنه! ( الان ازدواج کرده ) میثم خوش هم می دونست ولی شاید نمی تونست فراموشش کنه! مثل من که شاد نتونم اندیمشک رو و اون خونه و اون نرده های فلزی که در اوج دپرسی بهش تکیه می دادم و به دخترهای زیبا و زشتی که برای عروسی خودشون رو ارایش کرده بودن نگاه می کردم رو فراموش کنم.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ ن : درسم تموم شده و الان منتظرم برم خدمت مقدس سربازی !!!

پ ن : این روزا فحش خیلی خیلی زیاد می دم. سبک می شم حسابی !

عنوان نمی خواد

mlvdz — Sun, 11 Oct 2009 03:37:20 GMT

نیازی به توضیح نیست، می خوام یه کم تغییر کنم. باید بنویسم ، دیگه دلیلی نداره اون چیزایی که تو ذهنم می گذره پاک کنم. فکر کردم که بهتره مخفی بنویسم. ولی می بینم که بلاگ من زیاد هم خواننده نداره ، پس همین جا می نویسم.

سوسنگرد!

ما دو سال سوسنگرد بودیم! سال 69 و 70 . تازه جنگ تموم شده بود. سوسنگرد که در بهترین حالت می تونست یه بخش ( کمتر از یک شهر) باشه ، زمان ورود ما فقط یه خرابه بود. شهر عرب نشین و فوق العاده کثیف! من اون موقع 4 سالم بود. ولی خوب خیلی چیزا یادم هست. سال اول تو یه خونه بودیم که به اندازه یه قصر بزرگ بود. وسایلی که ما برده بودیم فقط تو 2 تا از اتاقاش جا می شد و بقیه اتاقاش خالی بود. همون سال بابام یه موتور گرفت. دقیقیا صحنه ای که بابام با موتور جدیدش بر اولین بار وارد خونه شد. یادم هست. ( خوب یادم هست که دو تا تخم مرغ گذاشتیم زیر چرخواش ولی یکیش نشکست!)

ادامه دارد...

افسردگی پس از زایمان!

mlvdz — Sat, 03 Oct 2009 10:51:15 GMT

همیشه فکر می کردم که اینا ، یعنی یه چیزایی مثل افسردگی پس از زایمان یه مشت مزخرفاتیه که دکترا می گن. تا اینکه یکی از آشناهای نزدیکمون بعد از زایمانش دچار این مشکل شد. و من فهمیدم که نه واقعا یه چیزایی هست !!!

هر دانشجویی که درسش تموم می شه اصطلاحا می گن " فارغ " شده. این فارغ شدن که من تجربش می کنم الان احتمالا یک سری شباهتایی با اون فارغ شدن داشته باشه. دوتاش رو من تجربه کردم.!!!

شنیدین که هر کی که فارغ بشه تا یه مدت همش فکر می کنه که هنوز هم بچه تو شکمشه !! خوب منم هنوز هی فکر می کنم که دانشجو ام و ادای دانشجو ها رو در میارم.

دوم همون افسردگی پس از زایمان!، ببخشید بعد از فارغ شدنه از درس که من دچارش شدم!!

واقعا سخته نه!؟؟؟

در جهت معکوس به پیش!!!

mlvdz — Wed, 26 Aug 2009 13:59:18 GMT

این پست رو یه بار نوشتم پاک شد !!! حالا دوباره می نویسمش ولی با یه کم تغییر!

اول اینکه یه چند هفته ایه که دختر (نوه ی ) مرحوم آقای ش پنج شنبه ها نمیاد س خاک بابا بزرگش !!!

همیشه فکر می کردم الافولوژی کار ساده ایه ولی الان فهمیدم که بیکاری واقعا سخته ها!!! مخصوصا الان که فهمیدم دختر همسایمون ( که با هم تو یه دانشگاه و یک رشته و یک کلاس بودیم) الان رفته سر کار و مدیر پروژه یه شرکت معتبر تو اهواز شده!!! باور کنین وقتی شنیدم سرم سوت کشید.

هی به این دوستام (اسی و مسی) گفتم بریم مشاوره پیش دکتر!( دکتر یکی از استادای دانشگاست که همه جور کاری انجام میده از مشاوره ازدواج گرفته تا مشاوره خانواده و شغل!!) هی قبول نکردن!!

خدا بگم چیکارشون کنه!!! البته حق هم داشتن چون دکتر فقط به خانم ها مشاوره می ده!

البته من برای استفاده از هوش دکتر تلاش های زیادی کردم که باید واستون تو یه پست جداگانه بنویسم. ولی خوب همش ناموفق بود!!!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ ن : یه کار جدید تازگیا یاد گرفتم ، اینه که با ماشین میرم بیرون و هر چی عقده دارم تو سرش خراب می کنم!!. تقریبا تا حد پوکوندنش!!

در نا امیدی بسی امید نیست!!!

mlvdz — Sun, 02 Aug 2009 08:54:18 GMT

وضع موجود کشور واقعا هر آدمی رو به گریه میندازه!!! شرایط واقعا نا امید کنندست!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ ن ۱ : واقعا حوصلم سر رفته تو این تابستون کذایی !!! مخصوصا از زمانی که بابام ماشین رو با خودش می بره سر کار!!!

پ ن ۲ : باید یه سری از این ناگفته ها در مورد قبرستون رفتن خودم بنویسم! ولی حسش نیست!!

حس نبودن!

mlvdz — Tue, 14 Jul 2009 09:25:20 GMT

می دونی وقتی یه نفر کنارت باشه زیاد وجوش رو حس نمی کنی ولی وقتی یکدفه ازش خداحافظی می کنی انگار تمام دنیا تو سرت خراب می شه!

دوران دانشجویی ما داره تمام می شه و من تازه دارم حس می کنم که باید به چه کسانی بیشتر توجه می کردم!